Misselijkmakende oneliners

Sommige oneliners lijken zó cliché dat je er bijna je ogen van wilt rollen. Je krijgt er jeuk van of je wordt er misselijk van. En toch… soms raken ze precies de juiste snaar. Voor mij voelt het vaak als een kleine, vriendelijke reminder. Een duwtje terug naar wat ik eigenlijk allang weet, maar zo makkelijk vergeet.

Ik ben namelijk jarenlang iemand geweest die vooral in de toekomst leefde. Hup, schouders eronder en doorgaan. Altijd bezig met het volgende doel, het volgende plan, de volgende stap. En weet je, eigenlijk hield dat me op de been. Zodra ik iets had bereikt, schoof de lat alweer een stukje verder. Tevreden zijn met wat er nu was? Dat vond ik ingewikkeld. Ik hield mezelf voor dat alles beter zou worden als… nou ja, vul maar in. Er is altijd wel iets nieuws te bedenken.
Maar het punt is: het meer is nooit vol. Nog zo’n oneliner, maar wel eentje die pijnlijk waar blijkt.

Van 17 jaar en zelfstandig… tot steeds meer willen
Toen ik op mijn zeventiende uit huis ging, redde ik mezelf financieel prima. Daar was ik trots op. Maar makkelijk was het niet. Ik had twee vaste bijbaantjes naast mijn studie en hield aan het einde van de maand geen cent over. Dus dacht ik: later, als ik meer geld verdien, wordt alles makkelijker. Als ik ooit eens geld overhoud, dán…

Maar dat bleek een illusie. Want ja, op een gegeven moment verdiende ik meer en hield ik zelfs geld over. Alleen kwamen er toen weer andere dingen voor in de plaats. Nieuwe verantwoordelijkheden, nieuwe wensen, nieuwe “als-dan”.

Ik moest leren om tevreden te zijn met wat er is. En dat blijft soms een les die zich opnieuw aandient.

Zwanger, HG en opnieuw leren loslaten
Nu ik zwanger ben van ons tweede kindje, komt die les weer in volle kracht terug. Door HG-klachten - en voor de niet-kenners: nee, dit is geen gewone misselijkheid - moet ik me volledig overgeven aan hoe mijn lichaam zich voelt. Ondanks de twee medicaties die ik slik tegen de misselijkheid, lig ik de ene dag alleen maar in bed en kan ik de andere dag een paar uurtjes uit bed zijn.

En toch betrap ik mezelf erop dat ik soms weer verlang naar “meer”. Dat ik weer een hele mama-dag met mijn dochter wil hebben. Dat ik wil kunnen dansen, spelen, zorgen zoals ik dat gewend ben.
Maar voor nu is het de kunst om te genieten van de kleine momentjes die er wél zijn. Dat ik haar even een boekje kan voorlezen. Dat we samen kunnen knuffelen. Dat het niet gaat om de hoeveelheid, maar om de kwaliteit.

Precies dat besefte ik weer toen ik naar de tekst op een simpele geurkaars keek. Soms zit de grootste wijsheid in de kleinste dingen.

Dus ja, misselijkmakend… om gek van te worden zullen we maar zeggen ;)

En jij?
Ben jij iemand die altijd meer wil, altijd vooruitkijkt?
Of lukt het je om te genieten van de kleine momenten in het hier en nu?