Het is wéér half negen als je de school in rent. Je hart bonst nog van de ochtendspits. Je werd weer met een zwaar gevoel wakker waarbij je meteen denkt: shit, toch vergeten dat cadeautje voor het vriendje van mijn zoontje te kopen en nu zal dit te laat arriveren. Je man was vroeg de deur uit en jij deed het weer alleen vanochtend: ontbijt, broodtrommels, ruzie sussen... En toen je dochter per ongeluk haar bord uit haar handen liet vallen schreeuwde jij meteen: Wat doe je nou?! Waarna je je meteen schuldig voelde en begon met opruimen.

Alles zat tegen vanochtend en daarom loop je nog iets sneller op je hakken door de gangen en ben je alsnog te laat voor je eerste vergadering. Je probeert zo onopvallend mogelijk binnen te komen en gaat zitten aan het uiteinde van de tafel. Je bent in gedachte bij je to-do lijst en hoort zijdelings wat flarden van collega’s die discussiëren, en wat gemompel aan de overkant totdat je op schrikt omdat je manager vraagt wie een nieuw project op zich kan te nemen? Voordat je het door hebt, heb je je hand in de lucht gestoken en hoor je je manager zeggen dat ze je de informatie over het project zal mailen. Je krijgt het er warm van en baalt van jezelf.

Tijdens de pauze vraagt een collega of je meegaat wandelen. Je glimlacht, schudt je hoofd terwijl je eigenlijk wel kunt huilen. Je hoort je collega’s lachend naar buiten lopen. Je richt je weer op het scherm vanwege je aankomende deadline en slikt twee paracetamol tegen de opkomende hoofdpijn. Je hebt immers van huis uit meegekregen: hup, schouders eronder en gewoon doorgaan.

Je sleept jezelf door de werkdag heen en rijdt daarna nog om naar de supermarkt om het vergeten ingrediënt voor het avondeten te halen. Thuis zet je de boodschappen op het aanrecht en je ziet je man zitten met de kinderen voor de tv en met een half oog op zijn telefoon. Je gaat meteen met het avondeten aan de slag. En je zoontje wil graag aandacht en hangt aan je been. Jij schudt hem meteen van je been af en geeft hem een sneer. Gevolgd door schuldgevoel en toch ga je verder en pak je de groenten en gooit ze in de pan.

Je man zegt na het eten dat hij nog een uurtje gaat sporten. Je ontploft en schreeuwt tegen hem: Ja natuurlijk! Ik doe het allemaal wel wéér alleen! Je kinderen kijken op van de tv en je schaamt je. Je biedt meteen je excuses aan, mompelt iets over: "mama heeft een drukke dag gehad". En zegt tegen je man dat het prima is. Terwijl je diep van binnen gewoon wilt dat hij thuis blijft om je te helpen met het naar bed brengen van de kinderen. Als je kinderen in bed liggen, wat een eeuwigheid leek te duren, plof je met je laatste restje energie neer op de bank. Je bent doodmoe en wilt het liefst huilen maar zet de tv aan.

Diep van binnen weet je het: als er niets verandert, wordt dat schuldgevoel, schaamte en het gevoel van uitputting alleen maar groter. Alles voelt steeds zwaarder. En thuis… thuis zegt je man dat je voortdurend boos bent en hem alleen nog maar verwijten maakt. Je probeert krampachtig de controle vast te houden maar het voelt alsof alles door je vingers glipt. Dit is het leven waar je ooit zo naar verlangde: een gezin, een goede baan en toch voelt het zó zwaar. Je had jezelf nog zó beloofd dat jij het anders zou doen dan je ouders. Dat je wel een aanwezige ouder wilde zijn waarbij de gevoelens en emoties van je kinderen er altijd mogen zijn maar je schiet de laatste tijd alleen maar uit je slof richting je kinderen en je wilt het zo graag anders doen maar je weet gewoon niet hoe.

Durf je eindelijk toe te geven dat je het anders wilt voor je kinderen en dat jij hier iets te doen hebt? Dit is het moment om jezelf op de eerste plaats te zetten zodat je het echt anders kunt.‍ Kom in actie en stap in mijn traject. Ik help je om een emotioneel aanwezige moeder te zijn zodat je het leven wat je zelf als jong kind wilde, ook echt voor je kinderen kunt voorleven. Want je wilt ze niet dat moraal meegeven dat ze én hard moet werken, altijd moeten doorgaan en daarbij hun emoties en gevoelens er niet toe doen. Maar dan heb jij hier iets te doen. De verandering begint tenslotte bij jou.

Testimonials:
⭐⭐⭐⭐⭐
Viviën: “In mijn zoektocht naar minder stress kwam Gerrike op mijn pad, en haar traject voelde als een warm bad. Dankzij haar holistische aanpak leerde ik niet alleen praktische leefstijladviezen toepassen, maar vooral beter ‘wonen’ in mijn lichaam en luisteren naar wat het me vertelt. De lichaamsgerichte oefeningen waren een openbaring en hielpen me echt uit mijn hoofd te komen. Gerrike weet op een zachte maar doeltreffende manier de juiste luikjes te openen en nieuwe inzichten aan te reiken. Haar oordeelloze houding en fijne energie maakten dat ik me veilig voelde om te openen. Het traject heeft me bewuster gemaakt van wat er onder mijn stress schuilgaat. Een waardevolle S(e)oul search die nog steeds doorwerkt.”

⭐⭐⭐⭐⭐
Birgit: “Vanaf de intake voelde ik me bij Gerrike veilig en begrepen. Elke sessie begon met een fijne landingsoefening waardoor ik snel tot de kern van mijn hulpvraag kwam. Gaandeweg ontdekte ik dat mijn overtuiging van “niet voldoen” vaak maakte dat ik over mijn grenzen ging. Door hier bewust mee om te gaan en vaker in te checken bij mijn energie, voel ik me nu rustiger en energieker. Gerrike wist steeds goed aan te sluiten bij hoe ik me voelde en bracht alles terug naar de essentie. Haar begeleiding hielp me mezelf beter te begrijpen en liefdevoller met mijn grenzen om te gaan. Een waardevolle stap in mijn innerlijke proces!”

Blogs:

Alles is energie - en dat is helemaal niet zweverig

Welke reden gebruik jij om zelfzorg steeds uit te stellen?

Moe van het “moeten”

Nieuwsgierig naar wat lichaamsgericht werken inhoudt: luister hier de Soul Searching Podcast

👉🏼 Herkenbaar? Als je écht verandering wilt, stap dan nu in!

🚀 Ja, ik ga ervoor!