Jarenlang dacht ik dat ik alles onder controle had. Hard werken, aanpassen en doorgaan: dat was mijn manier van leven. Ik groeide op in een omgeving waar emoties weinig ruimte kregen, dus ik slikte alles wat pijnlijk was zo snel mogelijk weer in. Aan de buitenkant leek het vaak dat het goed met me ging, maar vanbinnen liep ik rond met een kort lontje: dat soms ineens ontplofte!

Ik voelde veel en regelmatig boosheid en irritaties richting anderen en had stiekem medelijden met mezelf. Het leek alsof het leven van anderen makkelijker was. Wat deed ik verkeerd? Op mijn 27e belandde ik in een burn-out. In die periode maakte ik kennis met mindfulness en yoga - en dat hielp me om weer op de been te komen. Maar uiteindelijk verviel ik toch weer in mijn oude manier van leven. Het voelde alsof het leven me overkwam, alsof ik geen regie had. Na de geboorte van mijn dochter werd het onmiskenbaar: er móést iets veranderen. Ik had zo verlangd naar een gezin maar alles voelde intens zwaar. Zo kon ik niet verder. Onder dat korte lontje zat iets anders: oude pijn en een lichaam dat nooit tot rust kwam.

Toen ik eindelijk stopte met rennen en mezelf toestond te voelen wat ik jarenlang had weggeduwd, begon er iets te verschuiven. Ik leerde luisteren naar de signalen van mijn lichaam, naar mijn intuïtie, naar alles wat ik zo lang had genegeerd. Langzaam ontstond de 2.0-versie van mij, die haar leven dit maal duurzaam veranderde. Wanneer er nu irritatie, boosheid of weerstand opkomt, weet ik dat het iets over mij vertelt. Ik durf erbij stil te staan, het te onderzoeken, in plaats van het te uiten in boosheid of opvliegend gedrag. Nu ben ik een moeder die rust en balans ervaart. En ik zie weer de man waar ik ooit zo verliefd op werd. Ik herken wanneer ik keuzes maak die me energie kosten en waarom ik ze soms bewust toch maak. Het leven voelt licht en vrij!

Mijn visie op moeders met een kort lontje: Veel moeders denken dat ze “gewoon snel boos zijn”. Of dat het komt door de mental load die ze grotendeels alleen dragen. Maar dat is nooit het hele verhaal. Een kort lontje is een signaal dat je lichaam niet meer tot rust komt.

Het is wat er gebeurt wanneer: je jarenlang alleen maar doorgaat, je emoties hebt weggedrukt en je lichaam continu onder spanning staat. Dan hoeft er maar iets kleins te gebeuren - een kind dat niet luistert, een partner die iets verkeerds zegt of juist iets vergeet - en boem, je ontploft! Alweer! En daarna voel je de schaamte. Niet omdat je het wilde, maar omdat je jezelf op dat moment niet in de hand had.

Ik geloof dat je lontje pas langer wordt wanneer je leert je lichaam (zenuwstelsel) te kalmeren. En ik weet precies hoe je dat kunt doen!

Als je me écht zou kennen, dan zou je weten dat:

• mijn ultieme me-time tegenwoordig bestaat uit een paar uurtjes in de sauna, met een paar opgietingen en een heerlijke lunch met mezelf;

• ik mijn Koreaanse ouders en twee zusjes heb teruggevonden toen ik 17 was en dit de meest bijzondere, mooie en tegelijk complexe relatie in mijn leven is;

• havermelkcappuccino en houtgerijpte Chardonnay mijn holy grail zijn;

• ik vijftien jaar geleden mindfulness, yoga en alles wat daarbij hoorde “zweverig” vond, omdat ik dacht dat ik gewoon moest doorzetten en vooral niet moest stilstaan bij mijn gevoel - terwijl ik nu elke dag mediteer of een moment neem om te vertragen;

• de verbonden ademhaling voor mij de krachtigste tool is geweest in de reis om met mijn intuïtie in contact te komen, en ik dit als coach beschouw als het mooiste cadeau dat ik aan een ander kan geven - pure magie in haar meest zuivere vorm;

• ik het heerlijk vind om weer Fries te mogen spreken als ik weer in Friesland ben, en ik Koreaans spreek op het niveau van een peuter van drie;

• ik dol ben op mijn schoonfamilie, familie en vrienden en graag tijd met hen doorbreng;

• het mijn grote droom is om een appartement in Seoul te hebben zodat we daar langere tijd comfortabel kunnen wonen;

• En last but not least: niets mij gelukkiger maakt dan de schatterlach van mijn dochter!