Een klein virus, een groot inzicht: hoe ziek zijn me liet zien hoeveel ik ben gegroeid
Er was een tijd dat ik koste wat kost doorging als ik ziek was. Misschien niet op volle kracht, maar stoppen? Nee. Hooguit ging ik iets eerder naar huis, om even een dutje te doen, om vervolgens later die dag toch weer mijn laptop open te klappen. Of ik zat in een Zoom-vergadering met een dikke trui aan, een sjaal om mijn nek en een voorraad paracetamol binnen handbereik.
Waarom? Omdat doorgaan, hard werken, mijn standaard was! Stilstaan voelde als onmogelijk. Ik wist simpelweg niet hoe ik écht moest luisteren naar wat mijn lichaam me duidelijk probeerde te zeggen: “Stop. Hou op. Nu is het niet meer leuk.” Die zin heeft mijn dochter geleerd op de opvang, en ik vind hem zó treffend.
Ons lichaam is ongelooflijk wijs. Een griepvirus is geen tegenstander die je moet verslaan, door je tanden op elkaar te zetten en stug door te gaan, maar een signaal dat je batterij leeg is.
Rust is geen luxe, maar noodzaak. Toch liep ik vroeger gerust dagen of soms zelfs weken door met restklachten. Te trots om toe te geven aan wat ik eigenlijk nodig had.
En nu? Nu weet ik: rust is het medicijn. En vaak ook de snelste weg naar herstel.
Dus toen ik deze week mijn stem kwijtraakte en donderdag verhoging kreeg, kroop ik in bed. Dit keer zonder paracetamol. Vrijdag appte ik mijn vriendin om ons etentje met onze mannen voor dit weekend af te zeggen. Iets wat ik vroeger lastig had gevonden – bang om haar teleur te stellen. Ik zou waarschijnlijk tot het laatste moment hebben getwijfeld of toch zijn gegaan terwijl ik me ellendig voelde.
Maar nu weet ik beter. Natuurlijk vind ik het jammer. Maar ik vind het nóg vervelender om ziek aan tafel te zitten, niet echt aanwezig te zijn en niet te kunnen genieten van ons avondje uit.
Ik vroeg gisteren ook hulp aan opa en oma: of onze dochter een nachtje kon komen logeren. Zodat ik zeker wist dat ik een hele nacht kon doorslapen en even niet hoefde te zorgen. Ja, mijn man is er natuurlijk ook. Maar als moeder zou ik mezelf anders nooit écht toestaan om de hele dag in bed of op de bank te liggen. Vroeger had ik dit onzin gevonden!
En weet je wat het mooie is?
Ik werd vanochtend wakker en voelde me duidelijk beter dan gisteren. Mijn stem komt langzaam terug, de koorts is weg. Ik ben nog niet helemaal de oude, maar ik voel wél dat ik goed voor mezelf heb gezorgd. En dat zonder enig schuldgevoel.
En juist omdat ik goed voor mezelf heb gezorgd en me aan de betere hand voel, kan ik straks weer beter zorgen voor de mensen om me heen.
Lieve moeder, wanneer heb jij voor het laatst écht rust genomen toen je ziek was?
